Het hebben van pre-eclampsie kan grote gevolgen hebben voor de baby. Deze hebben te maken met de verminderde aanvoer van voedingstoffen en zuurstof via de slechter werkende moederkoek, maar anderzijds ook doordat de ziekte het noodzakelijk kan maken dat de moeder te vroeg moet bevallen. De gevolgen voor de baby kunnen heel ernstig zijn.

De gevolgen voor het kind tijden de zwangerschap 

Problemen voor het kind tijdens de bevalling 

Problemen voor het kind na de geboorte 

De problemen die de baby tijdens de zwangerschap ondervindt hebben enerzijds te maken met de verminderde toevoer van voedingsstoffen en zuurstof door de moederkoek en anderzijds door het tijdstip waarop de bevalling plaatsvindt. Dat laatste is bij pre-eclampsie vaak veel vroeger dan de uitgerekende datum. We spreken dan van een vroeggeboorte. 

Door de verminderde aanvoer van voedingsstoffen zal de baby minder hard groeien en treedt een groeivertraging of stilstand op. Omdat er geen voedingstoffen in overvloed zijn, zal de baby economisch met de aangeboden stoffen om moeten gaan. Wat er gebeurt, is dat die processen die van het meeste belang zijn voor het voortbestaan worden bevoordeeld. D.w.z. dat bijvoorbeeld eerst de hersenen en het hart van de baby van voedingsstoffen en zuurstof worden voorzien. Minder belangrijke delen van het lichaam, zoals bijvoorbeeld de kleine teen, krijgen dan minder. Hierdoor zal de baby in groei achterblijven. Baby's die na pre-eclampsie worden geboren, zijn vaak erg mager. Men noemt dit dysmatuur, kenmerkend hiervoor is een magere buik en een relatief groot hoofd. Als het aanbod van voedsel hersteld is, na de geboorte als de baby gevoed wordt, verdwijnt dit aspect  weer na enige tijd. Toch dient men er rekening mee te houden, dat deze baby's vaak enige tijd achter blijven lopen in groei t.o.v. hun leeftijdsgenootjes. 

De baby kan zich dus aanpassen aan de periode van schaarste die heerst tijdens de zwangerschap. Dit gebeurt ook voor wat betreft het zuurstofaanbod. Alleen zijn de grenzen hier veel smaller. Want hoewel een baby langere tijd zonder voldoende voedingsstoffen kan overleven zonder grote schade te ondervinden, geldt dit niet voor zuurstof tekorten. Een zuurstof tekort dat langer duurt zal uiteindelijk kunnen leiden tot o.a. hersenbeschadiging en in uiterste gevallen zelfs tot het overlijden van de baby. 

Middels het maken van echo's en uitwendig onderzoek kan er een inschatting worden gemaakt van de groei en voedingstoestand van de baby. Daarnaast geven CTG's (hartfilmpjes van de baby) ook
een indruk van de conditie (en dus indirect van de zuurstof voorziening). Helaas is er nog geen methode beschikbaar waarmee met zekerheid kan worden voorspelt hoe de conditie van de baby is en of er moet worden ingegrepen. 

Wanneer bij onderzoek met CTG en echo lijkt, dat de baby dreigt een zuurstof tekort te krijgen, kan om die reden besloten worden dat de baby buiten de baarmoeder beter af is dan er binnen. In dat geval zal worden besloten, afhankelijk van andere factoren, om de zwangerschap te beëindigen met een inleiding of een keizersnede. 

Bij pre-eclampsie is er dus frequent sprake van het probleem van vroeggeboorte. Veel organen zijn dan nog niet  rijp. Met name geldt dit voor longen, hersenen, lever en darmen. Dit kan problemen opleveren na de geboorte. Om deze reden worden vaak medicijnen gegeven aan de moeder om met name de longrijpheid te bevorderen. Daarnaast zal de behandelend arts proberen natuurlijk het tijdstip van de bevalling zo lang als het voor moeder en baby veilig is, uit te stellen. 

Tijdens de bevalling is voor het kind het risico op zuurstof tekort duidelijk aanwezig. Hoewel het merendeel van de kinderen die geboren worden met een hersenbeschadiging door zuurstof tekort deze beschadiging niet tijdens de bevalling maar eerder tijdens de zwangerschap oplopen. Nu heeft een baby allerlei mechanismen om zich zelf daartegen te beschermen. Maar bij pre-eclampsie zijn de reserves van de baby vaak minder. Hetzelfde geldt voor de moederkoek. Daar komt nog bij dat door groeiachterstand en bij vroeggeboorte de navelstreng dunner is en makkelijker dicht geknepen kan worden tijden de weeën. Dit effect wordt nog eens versterkt door het feit, dat de hoeveelheid vruchtwater meestal verminderd is. Bij een verminderde hoeveelheid vruchtwater wordt de navelstreng namelijk ook makkelijker dichtgeknepen. Deze factoren zorgen ervoor dat het risico van zuurstof tekort groter is dan normaal. 

Omdat vaak de zwangerschapsduur ook korter is en het daardoor moeilijker is om de bevalling in te leiden, zal in veel gevallen gekozen worden voor een keizersnede. Echter als het maar enigszins kan en de conditie van baby en moeder het toelaat en er goed en effectief gewaakt kan worden over de conditie van moeder en kind, verdient een gewone spontane bevalling altijd de voorkeur. Deze bewaking van de conditie tijdens de bevalling zal meestal bestaan uit het continu registreren van de harttonen middels een CTG. Dit kan worden aangevuld met echografie en bloedonderzoek van het kind waarbij, vanaf enkele centimeters ontsluiting, in geval van twijfel aan de conditie bloed kan worden afgenomen uit de hoofdhuid van het kind.
De afweging van de manier waarop een bevalling zou moeten plaatsvinden hangt af van veel factoren: de duur van de zwangerschap, het geschatte gewicht van de baby, de conditie van de moeder, de conditie van de baby, de ligging van de baby, de mogelijkheden binnen het ziekenhuis en het beschikbare personeel. 

Bij veel te kleine baby's en bij een korte zwangerschapsduur (minder dan 32 weken) zal besloten kunnen worden om de bevalling te laten plaatsvinden in een ziekenhuis met een speciale afdeling voor intensieve zorg voor pasgeborenen, de zogenaamde NICU. Vaak betekent dit dat een vrouw moet worden overgeplaatst naar een ander ziekenhuis, aangezien er in Nederland maar 10 ziekenhuizen met dergelijke afdelingen zijn. 
 

Door beschadiging als gevolg van zuurstof tekort tijdens de zwangerschap, vroeggeboorte, complicaties tijdens de bevalling en problemen na de geboorte kunnen handicaps ontstaan. Deze kunnen licht zijn zoals voorbijgaande ontwikkelings achterstand, maar deze kunnen ook groter en blijvend zijn. Hierover bestaan inmiddels veel gegevens. In Nederland wordt op dit gebied vooral onderzoek gedaan door het Universitair Medische Centrum Leiden op de afdeling neonatologie (POPS studie) 

Door de verminderde reserves die deze kinderen hebben, zijn zij waarschijnlijk in hun eerste levensjaren, maar wellicht ook later nog, vatbaarder voor het krijgen van ziektes. Men kan hierbij denken aan allergieën, asthma etc. Voor de toekomst van de meisjes die geboren worden na een pre-eclampsie is van belang dat zij een grotere kans hebben dan anderen om zelf tijdens de zwangerschap ook pre-eclampsie te krijgen.  Het is met name tijdens de zwangerschap heel moeilijk, zoniet onmogelijk, om te voorspellen wat een kind zal overhouden aan de gevolgen van pre-eclampsie. Een feit is, helaas, dat er toch een aantal kinderen blijvende gevolgen overhoudt aan de problemen tijdens de zwangerschap.